Reis doorheen de tijd

© Annelies Verhelst

9 maanden tijd krijg je -in de veronderstelling dat de zwangerschap naar wens verloopt- om je voor te bereiden op de komst van een kind, jouw kind.

Als je aan het begin van die 9 maanden staat lijkt het nog heel ver weg; het lijkt meer dan genoeg tijd om er helemaal klaar voor te zijn. En toch…

De eerste maanden leef je op een roze wolk. Je hebt een klein schattig, pampervullend wezentje, dat liefst niet teveel weent en vooral veel slaapt. Heel even zijn er een paar maanden waarop niets anders nog echt belangrijk is. Vroeg of laat komt dan toch het moment dat je dit deel van jezelf tijdens de werkuren moet afstaan aan de goede zorgen van iemand anders. Stap 1.

En elke avond ben je blij als je  je baby gezond en wel terug in je armen kan sluiten. Jammer wel van al die leuke momenten die je hebt moeten missen.

Vanaf dan wordt je ook veel gevoeliger voor alle nare dingen die in de wereld om ons heen dagelijks gebeuren. Berichten over ontvoerde kinderen, kinderen betrokken bij een ongeval, ineens besef je dat het ook jouw kind kan overkomen. En dat je ze nooit helemaal kunt beschermen. Stap 2.

En ondertussen wordt de baby, zich nog van geen kwaad bewust, langzaamaan een peuter. De eerste woordjes, de eerste stapjes, inzicht in de betekenis van het woord “nee”. Dat laatste bij voorkeur alleen wanneer ze het zelf gebruiken. Stap 3.

In diezelfde periode is het tijd voor de eerste schooldag. In het begin onwennig. De eerste weken elke dag een afscheid in tranen. De onzekerheid: komt papa of mama mij echt wel halen op het einde van de dag? Niemand die je voorbereidt op deze hartverscheurende ochtenden. Langzaam aan dringt het door: school is best leuk, je mag hier veel vaker dan thuis schilderen en knoeien. En langzaam komt ook het vertrouwen dat je nog steeds elke avond terug naar huis mag komen. Stap 4. De peuter werd een kleuter.

Binnen afzienbare tijd wordt ook het kleutertijdperk afgesloten. Met een echte
receptie. En iedereen waarschuwt: eenmaal “ze” leren lezen en schrijven gaat het nog veel sneller. Alleen sluipt het einde van het kleutertijdperk veel sneller dichtbij dan ik ooit had vermoed. Nu al wordt na 1 week vakantie de juf meer gemist dan de aanwezigheid van mama kan goedmaken. Nu al kan mama perfect vervangen worden door Josje van K3 (want die heeft nog geen kindjes, Karen en Kristel wel). Stap 5. De kleuter begint de reis naar het land der herinneringen.

Prinsessenland

Eigenlijk had ik het moeten zien aankomen.

Delphine ziet graag alles in het roze. Nagels lakken en make uppen vindt ze fantastisch. Als ze de kans ziet, dan loopt ze rond op mijn hoge hakken. En de laatste weken draagt ze liever een rok of een jurk dan een broek.

Dus toen ik haar de vraag stelde “wat wil je later worden?” kreeg ik als antwoord: een koningin of een prinses.

Daar zat ik dan met al mijn stiekeme dromen over mijn dochter als topmanager. Ontgoocheld. Van alle mogelijke keuzes gaat ze voor één van de weinig dingen waar presentatie belangrijker is dan inhoud.

Maar omdat je in het leven nooit mag afgaan op de eerste indruk, vraag ik toch maar even door naar de reden. Vrezend voor een antwoord als “dan kan ik alle dagen mooie jurken dragen”. Blijkt dat ik mijn eigen dochter zwaar heb onderschat.

Tegen alle verwachting in was het antwoord: “omdat ik dan de baas kan zijn”.

My prinsess rules!

De Goede Fee

Vergeet alle verhalen die je ooit hoorde over de bloemetjes en de bijtjes.

Ooievaars zijn heel zeker speciaal. Ze zijn groot en zien er heel anders uit dan alle vogels die komen snoepen aan het vogelhuisje in onze tuin. Maar hoe anders ze ook mogen zijn, ze vliegen niet rond met baby’s aan hun snavel. En je mag zoeken zoveel je wil, maar in geen enkel kolenveld zul je een baby terugvinden.

Kindjes komen uit de buik van hun mama. Dat impliceert dan ook dat die kindjes op één of andere manier in die buik terecht moeten komen.

Hoe ze er in komen? Dat gaat toch heel wat makkelijker dan je op het eerste zicht zou denken. Dat werk wordt namelijk verricht door de Goede Fee.

Al kan de Goede Fee zich af en toe wel eens vergissen.  Zo ook bij Delphine. De Goede Fee had haar samen met één van haar beste vriendinnen in één buik gestopt. Gelukkig zag de Goede Fee op tijd in dat ze zich vergist had en heeft ze Delphine naar de juiste mama gebracht. Want zo twee kindjes samen in één buik is niet zo’n geweldig idee: “wij waren de hele tijd aan het vechten”. Zoals jullie merken is de Goede Fee dan ook echt een goede fee. Ze zorgt heel goed voor zowel de kindjes als de mama’s.

Na zo’n fantastisch verhaal wilde ik de Goede Fee wel eens ontmoeten en vroeg me af of Delphine een ontmoeting kon regelen.

“Maar nee mama, de goede fee is dood”

“Oei, is er iets gebeurd?”

“Het is niet erg mama, ze wilde zelf dood. Ze heeft aan haar man gezegd dat ze dood wilde, en die heeft toen zijn schieter genomen en haar doodgeschoten”

…euh….

“Waarom wilde ze dan dood?”

“De mama’s wilden haar nooit zien en daarom was ze heel verdrietig. Ze wilde echt zelf dood.”

Bij nader inzien weet ik niet hoe de kindjes dan nu bij de mama terecht komen. Dat moet ik nog eens navragen.

Geluk

Soms moet je eerst met je neus op de feiten worden gedrukt voor je beseft hoeveel geluk je eigenlijk wel hebt.

Beelden op tv, hoe erg ook, vormen in de meeste gevallen een ver-van-mijn-bed show. Een bezoek  aan het fort van Eben-Emael maakte ineens veel tastbaarder wat oorlog betekent. Jonge mensen, aan de start van hun leven, nog zoveel dromen waar te maken, nog zoveel dromen te bedenkten, … Helaas werd dit geluk aan velen onder hen ontnomen.

Maar hoeveel geluk we echt hebben werd duidelijk op het einde van de rondleiding waar we enkele ingerichte ruimtes konden bezoeken: de operatieruimte, de ziekenzaal, het mortuarium. Vooral het feit dat ik Delphine moest uitleggen waarom die mensen gewond of dood waren.

Zoveel jonge kinderen worden dag in, dag uit geconfronteerd met geweld, angst en dood. Laat ons dan maar zitten met een kwakkelzomer en #nogov en het oneindige geluk van #nowar

De onverwachte wending

Het lijkt alsof de vakantie dit jaar nog sneller voorbij was dan andere jaren. Voor het eerst was ook Delphine geïnteresseerd in de dingen en plaatsen die we bezochten.

De grot met zijn stalagtieten en stalagmieten maakteheel wat indruk, al was het moment waarop het licht volledig uitging toch niet zo heel erg leuk. Of toch niet voor Delphine, zo helemaal in het donker is niet echt haar ding.

Ook de archeologische site die we bezochten konden op haar belangstelling rekenen. Al blijkt de interpretatie van “heel lang geleden” dan wel een moeilijk begrip te zijn: “Mama, was dat dan van toen jij een baby was?” “Nee Delphine, van nog veel langer geleden” …een paar minuten later… “Mama, was bompa er toen?” Aangezien we wel een paar “oude” dingen bezocht hebben tijdens de vakantie heb ik dit soort vragen wel meer dan één keer mogen beantwoorden.

Het strand is voor Delphine altijd top. De zee hoeft er niet zo per se bij, die is te koud en heeft teveel golven en water in haar ogen/oren is een echte ramp. Dan liever het zwembad waar alleen papa en mama inzitten, en “Papa, niet spetsen!”
In het begin wilde ze zelfs alleen in haar bootje, na anderhalve week was ze eindelijk zover dat ze alleen met haar bandjes in het water durfde dobberen. Zo fier als een gieter was ze; vanaf dat moment wilde ze het zwembad niet meer uit. “Delphine, als je het koud krijgt moet je het zeggen, dan gaan we uit het zwembad” en het antwoord, heel dapper, klappertandend en met blauwe lipjes “ik heb het niet koud”.

De laatste dag voor ons vertrek brachten we nog een bezoek aan een oude abdij. Vanop het dak een mooi uitzicht over de Rhône vallei. Onder onze voeten het kerkhof van de abdij, op het dak uitgehouwen in de rotsen. Beneden waren er ook foto’s te zien van de graven op het moment dat ze ontdekt werden, dus met de geraamtes mooi zichtbaar.

“Mama, hebben die andere mensen het vlees van die mensen opgegeten?” … euh … “Nee Delphine, dat is verteerd”
…
“En hun t-shirt?” … “Die is ook verteerd”
…
“En hun bril?” … “Nee, brillen verteren niet”

“Mama, gaan alle mensen dood?” … “Ja, alle mensen gaan ooit dood”
“Mama, gaan jij en papa dan ook dood?” … “Ja, maar nu nog niet. Als mensen heel erg oud zijn, dan gaan ze dood”
“Mama, ga ik dan ook dood?” … “Ja Delphine, als jij heel oud bent dan ga jij ook dood” … “Mama, ik wil niet doodgaan”

Gelukkig is ze nog te jong om er heel lang bij stil te blijven staan, maar het heeft in elk geval wel heel veel indruk gemaakt. Die avond durfde ze niet gaan slapen omdat ze bang was om dood te gaan, en het komt sindsdien wel elke dag minstens één keer ter sprake.

Moeilijke vragen op een onverwacht moment; weer een ervaring rijker.

De anticlimax

Deze week organiseerde het feestcomité van Essent het “Event of the Year”.

En het werd het event van de komende 5 jaar. Het was af en toe héél moeilijk om te blijven zwijgen en geen enkele hint te droppen. Maar het was meer dan de moeite waard. Een onvergetelijk event, niet in woorden te vatten.
Een hele dag lang heerlijk zeilen, onder de begeleiding van een fantastische crew en een enthousiaste zon. Gewoon genieten, een babbelke doen met de collega’s (die niet zeeziek waren) en nog meer zalig genieten.

En het was waarschijnlijk al een voorteken: bij vertrek naar huis had de auto een platte batterij. Meer dan een uur wachten op een parking in de haven is niet echt de ideale manier om de avond af te sluiten. Gelukkig scheen de zon nog steeds.

Thuis wachtte ons ziek meisje. Toen we vertrokken viel het nog mee, maar bij thuiskomst stonden er veel blaasjes en overal. En dat resulteerde in een slapeloze nacht… zowel voor haar als voor mij. Er zijn niet veel pijlijker dingen voor een moederhart dan machteloos te moeten toezien op de pijn van haar kindje.

Gelukkig gaan kinderziektes ook weer snel voorbij en is ze ondertussen aan de beterhand.

Tijd om de herinneringen aan de fantastische zeiltocht terug boven te halen

Een drieling

Enkele weken geleden kregen we onverwacht een paar nieuwe buren.

Na een dag of twee hard labeur, waarbij de meeste arbeid door de man geleverd werd, was hun nestje af. Helemaal klaar voor de gezinsuitbreiding.
Het moment voor de vrouw om haar man aan de deur te zetten. Terwijl zij genoot van de luxe van het door hem gebouwde nestje, zat hij uren in de boom ernaast in elkaar gedoken te treuren…

Het heeft niet heel lang geduurd voor hij door had dat hij in de buurt heel wat lotgenoten had en al snel werden ze de beste vrienden. Urenlang kwetteren onder de haag, ja het zijn echt niet alleen de vrouwen….

Tot vandaag!

Vandaag werd hij de trotse papa van een drieling. Nu heeft hij geen tijd meer voor zelfbeklag, vandaag kreeg zijn leven weer zin. Vanaf nu vliegt hij uren aan een stuk af en aan om zijn hongerige kroost mee te helpen voeden; zelfs de Mens, waar hij vroeger liever een ommetje voor maakte, kan hem er nu niet van weerhouden voor zijn kindjes te zorgen.

En wij? Wij kunnen alleen maar hopen dat we dit wonder der natuur ooit nog eens van zo dichtbij mogen meebeleven.